BAL GUGUKLARI BAL PETEĞİNE DÜŞKÜNDÜRLER

ADİ BAL GUGUĞU» mm bilimsel adı olan «İndicator indicator», bu kuşun bir şeyin yerini işaret ettiğini anlatmak ister. Gerçekten de bal guguğu insanlara yaban arılarının yuvalarının yerini gösterir. Bu işi, gevezeliğiyle oradan geçenlerin dikkatini çekmek, sonra da kovanın üzerinde uçmakla yapar. Afrika yerlileri bal gugukları’nın bu davranışından faydalanarak, arıların kovanını kırar ve içindeki balı alırlar. Fakat peteğin bir kısmını da kuşa bırakmaktan geri kalmazlar.
Bal gugukları zeki kuşlardan sayılmadıklarma göre, bu davranışları muhakemeye dayanmaz, doğrudan doğruya içgüdüseldir. Bazı söylentilere göre, bu kuşlar insanları aynı şekilde leoparların ve zehirli yılanların da yanma götürmekte iseler de, bu gibi hikâyelerin gerçekle ilgisi olmasa gerektir.
Bal gugukları’nın bir başka ilginç özelliği de hepsinin kuluçka işlerinde asalaklığa baş vurmalarıdır. Yumurtalarını genel olarak oyuklarda yuva yapan kuşların, özellikle akrabaları sakallı kuşlar’ın  yuvalarına yumurtlarlar. Yavru bal gugukları bu suretle manevî anne ve babaları sayesinde yumurtadan çıkmakta ve onlar tarafından beslenmektedir. Yumurtasından çıktığı sırada, küçük bal guguğu’nun gagasının ucunda bir kancası vardır. Bundan, yuvalarını paylaştığı yavru sakallı kuşları öldürmekte yararlanması mümkündür. Bal guguğu birkaç günlük olunca bu kanca kaybolur.
«İndieatoridae» ailesinin on bir türü de ekonomik değeri olmayan koyu renkli kuşlardır. Bu türlerin ikisi Asya’da, öbürleri Afrika’da yaşar. Vücutları derli toplu, kanatları uzun, kuyrukları kısadır. Gaga baştan kısa, kuvvetli, hemen hemen düz ve ucunda kıvrımlıdır. Adi bal guguğu 18 saritim uzunluğundadır.

 Alıntıdır…

Hayvan Ansiklopedisi

İyi  Bilinen   Bazı Ağaçkakanlar

SİYAH AĞAÇKAKAN
(Pîcus martius)

«Siyah ağaçkakan» in rengi mat bir siyahtır. Yalnız başının tepesinde al renkli bir leke bulunur. Bu, erkeklerde bütün tepeyi kaplamasına karşılık, dişilerde başın arkasında bir lekeden ibaret kalır. Avrupa İle Asya’da 38 ve 60 derece kuzey enlemleri arasında yaşayan siyah ağaçkakanın uzunluğu 47-50 santimdir.Şen, ürkek ve kuvvetli bir kuştur. Çak da faal olup bölgesinde
devamlı yer değiştirir. Bu, birkaç dakikanın içinde değişik köşelerden kulağa gelen .sesinden de bellidir. Yavruyken yuvadan alman siyah ağaçkakanların bir dereceye kadar evcilleştirilebildiği   görülmüştür.
Kuzey Amerika’daki «fildişi gagalı ağaçkakan» (Campophilus principalis), siyah ağaçkakandan daha iri ve daha kuvvetlidir. Uzunluğu 55 santimi bulur. Adını, fildişi kadar beyaz muazzam gagasından alır. Son yıllarda ormanlardan fazlaea ağaç kesilmesi nüfusunu azaltmıştır. Akrabası fildişi gagalı ağaçkakanlara Küba ile Meksika’da rastlanmaktaysa da, bunların sayılarında da azalma  olmuştur.
Kuzey Amerika’nın en iri ağaçkakanı «tepeli ağaçkakan» veya öbür adıyla «kütük horozu» dur (Dryocopus pileatus). Alev rengindeki tacı ve siyahlı beyazlı tüyleriyle pek gösterişli bir hali olan bu ağaçkakan kargadan az küçüktür. Ağaçların özüne rağbet eden bazı karınca türlerine ulaşmak için, odunun sert tabakalarında 5 – 8 santimlik delikler açmak zorunda kalır. Ağaçkakanların çoğunluğu gibi bu tür de göçücü değildir. Kışı geçirmek içlin kendine büyük bir ağaçta bir oda oyar.
Ağaçkakanların çoğu böceklerle beslenirlerse de, yemiş ve fındık da yerler. «Kaliforniya ağaçkakanı» veya öbür adıykt «meşe palamudu ağaçkakanı» (Melanerpes formicivorus), ağaç gövdelerinde uzun diziler halinde sığ delikler oyar. Bu deliklerin heıs birine, ileride yiyecek kıt olduğu zaman yiyeceği bir palamut sıkıştırır.
Uçan böcekleri havada yakalamak ağaçkakanlarda beklenmedik bir besleniş tarzıdır. Birleşik Amerikanın ortası ile doğusundaki «kırmızı kafalı orman ağaçkakanı» (Melanerpes erythrocephalus), çok kere bir telefon direğinden veya başka bir açık tünekten iri uçar böceklerin üzerine atılır. Bu güzel ağaçkakanın siyah ve beyaz tüyleri, Kaşının kırmızılığına büsbütün çarpıcı bir hava verir.
Bir de «ağaç özü emen ağaçkakan» (Spyrapicus) vardır. Bunlar ilkbaharda ağaçların kabuklarında uzun diziler halinde delikler açar, sonra tekrar buraya dönerek bu yaradan sızan özü içerler. Bu suretle meyva ağaçlarına çok kere büyük zararları dokunur.

Alıntıdır…

Hayvan Ansiklopedisi

ALACA AĞAÇKAKANLAR

Orta irilikteki ve ufak türlerdendir ve nispeten derli toplu yapılıdır. «Büyük alaca ağaçkakan» (Dendrocopus majör), bu grubun en iyi bilinen üyesidir. Bu türün başı ile sırtı siyah, karnı ile gerdanı krem rengidir. Kanatlarında enine beş beyaz şerit göze çarpar. Kanatlarının altı ve kuyruk sokumu parlak kırmızıdır. Erkeğin basındaki parlak kırmızı leke dişide yoktur. Bütün Avrupa ile Sibirya, Kanarya adaları ve Anadoluda çok iyi bilinen bu ağaçkakanın yurdudur. Uzunluğu 23 – 25 santimdir. Küçük alaca ağaçkakan (Dendrocopus minör) Avrupa ağaçkakanlarının cücesi ve ailesinin en küçüklerinden biridir. Büyük alaca ağaçkakanın bulunduğu bölgelerden başka Azör adalarında ve Kuzey Batı Afrika ormanlarında da görülür. Uzunluğu 16 santimdir.

Alıntıdır…

Hayvan Ansiklopedisi

HİMALAYA BAL GUGUĞU
(İndicator xanthonotus)

«Himalaya bal guguğu», çok ender görülen kuşlardandır. Bir tabiat bilgini bu bal guguklarından birini Burma’da sinekkapan gibi böcek yakalarken görmüştür. Himalaya bal guguğunun kuyruk tüyleri sertleşmiş ve kısalmıştır. Sırtının aşağılarında sarı tüylerden meydana gelmiş  parlak  bir leke  vardır.

Alıntıdır…

Hayvan Ansiklopedisi

SAKALLI KUŞLAR AĞAÇLARIN TEPESİNDE HEMEN HEMEN GÖRÜNMEZLER

SAKALLI KUŞLARIN, irice, kuvvetli, kökünde geniş, ucuna doğru ise basılmış gagalarının etrafında kılımsı bir çerçeveleri vardır. Bu kuşların, gagalan gibi, kafaları da ufak veya orta irilikte, lâkin tıknaz vücutlarına göre iri sayılır.
«Sakallı kuşlar ailesi» nin (Capitonidae), yetmişi aşkın türünün hepsinin kısa bacakları vardır. Yakın akrabaları tukan’larla, ağaçkakangiller’de olduğu gibi, onların da ayak parmaklarının ikisi öne, ikisi arkaya dönüktür. Fakat sakallı kuşlar bilhassa ağaçkakangiller’in aksine usta tırmanıcılar  değillerdir.
Eski ve Yeni Dünya’nın sıcak kuşaklarında yaşayan sakallı kuşlardan Filipinler’deki «kırmızı kafalı yeşil ve san sakallı kuş» (Megalaima haemacephala), beslenirken çıt çıkarmadığı ve itinalı yürüdüğü için ender olarak göze çarpar. Tabiat bilginleri, bu sakallı kuşların Bataan. adasının güneyindeki Lamao köyünde, çocuklar tarafından sapanla avlanmalarına rağmen, beslenmek üzere her gün yüksek bir meyva ağacına geldiklerine dikkat etmişlerdi. Bir keresinde bu kuşlardan biri kesik bir ağaç gövdesine yapışmış, bunu gagasıyle çekiç gibi dövüyordu. Bütün sakallı kuşlar yuva odacıklarını bu şekilde oymakta iseler de, gagaları ağaçkakangillerinki gibi kuvvetli bir keski olmadığından bu iş için çürümüş tahtaları seçerler. Bazı Afrika sakallı kuşları arkadaş canlısı olup birçok çift aynı kurumuş ağaçta yuva yaparlar.
Hemen bütün sakallı kuşların vücudunda leke halinde parlak tüyler göze çarpar. Meselâ, Orta Afrika’daki serçe iriliğindeki «sarı göğüslü sakallı kuş» un (Pogoniulus erythonotus), parlak kırmızı renkte kaba etleri vardır. Hindistan ve MalayaMaki sığırcık iriliğindeki «mavi gerdanlı sakallı kuş» un (Megalaima asiatica), yüzü, boynu ve göğsünün yukarısı morumsu mavi olup başının tepesinde ve göğsünde parlak kırmızılıklar bulunur. Güney Amerika’daiki «alacalı sakallı kuş» un (Capito versicolor), adı çok yerindedir. Bu serçe iriliğindeki yeşilimsi kuşun yanakları ve göğsü altın sarışıdır, eflâtun renginde, enli, fakat noksan bir yakası vardır, başında, gerdanında ve göğsünün alt kısmında ise parlak allıklar göze çarpar. Böylece, sakallı kuşların parlak renklerinin çok kere fazla göze çarpıcı ve zıt olduklarını   görüyoruz.

Alıntıdır…

Hayvan Ansiklopedisi